Regresja glioblastoma po terapii komórkami chimerycznego receptora antygenu ad 5

Guzy nie były mierzalne za pomocą MRI i pozostawały niewykrywalne za pomocą PET (Figura 2B do 2E i Tabela Najwyraźniej, po dostarczeniu śródkomorowym limfocytów T IL13BB-CAR wszystkie guzy przerzutowe w kręgosłupie zostały całkowicie wyeliminowane (fig. 2D i 2E). Podczas leczenia dokomorowego (od 108 dnia do dnia 284), stopniowo zmniejszano ogólnoustrojową deksametazon (ryc. S2D w dodatkowym dodatku), a pacjent powrócił do normalnego życia i aktywności w pracy. Ta dramatyczna odpowiedź kliniczna utrzymywała się przez 7,5 miesiąca po rozpoczęciu terapii CAR-T-komórkami i żaden z tych początkowych guzów (guzy od do 7 i guzy kręgosłupa) nie powrócił. Czytaj dalej Regresja glioblastoma po terapii komórkami chimerycznego receptora antygenu ad 5

Nadekspresja cytokiny BAFF i ryzyka autoimmunologicznego ad 8

Dane te wskazują, że BAFF-var zwiększa rozpuszczalne poziomy BAFF przez faworyzowanie wytwarzania krótszego transkryptu, który jest mniej hamowany przez miR-15a. Jednakże, wyższa aktywność lucyferazy od krótkich reporterów niż od długich reporterów – albo podstawowa albo kotransfekowana za pomocą miR-15a po zmutowaniu miejsc wiążących miR-15a – sugeruje, że miR-15a nie wyjaśnia w pełni efektów zmiennych var BAFF i innych miRNA lub innych cząsteczek miRNA. Białka wiążące RNA mogą również wpływać na rozpuszczalne poziomy BAFF. Dowód pozytywnego wyboru na BAFF-var
Następnie ocenialiśmy, czy wysoka częstość występowania BAFF-var w odizolowanej populacji Sardynii (ryc. S8A w dodatkowym dodatku) jest zgodna z wpływem losowego dryfu genetycznego działającego w całym genomie lub czy jest bardziej prawdopodobne, że wynik selekcji wyraźnie faworyzuje BAFF-var na Sardynii (pozytywna selekcja). Czytaj dalej Nadekspresja cytokiny BAFF i ryzyka autoimmunologicznego ad 8

Genetyczne determinanty odpowiedzi na warfarynę podczas wstępnego leczenia przeciwzakrzepowego

Warianty genetyczne enzymu metabolizującego warfarynę, cytochrom P-450 2C9 (CYP2C9) oraz kluczowego celu farmakologicznego warfaryny, reduktazy epoksydu witaminy K (VKORC1), przyczyniają się do różnic w odpowiedziach pacjentów na różne dawki warfaryny, ale rola tych wariantów podczas początkowego leczenia przeciwzakrzepowego nie jest jasne. Metody
U 297 pacjentów, którzy rozpoczęli terapię warfaryną, oceniano genotypy CYP2C9 (CYP2C9 * 1, * 2 i * 3), haplotypy VKORC1 (oznaczone A i nie-A), charakterystykę kliniczną, odpowiedź na terapię (zgodnie z międzynarodowym współczynnikiem znormalizowanym [ INR]) i krwawienia. Wyniki badania stanowiły czas do pierwszego INR w zakresie terapeutycznym, czas do pierwszego INR powyżej 4, czas powyżej terapeutycznego zakresu INR, odpowiedź INR w czasie i zapotrzebowanie na dawkę warfaryny.
Wyniki
W porównaniu z haplotypem nie-A / nie-A, pacjenci z haplotypem A / A VKORC1 mieli skrócone czasy do pierwszego INR w zakresie terapeutycznym (P = 0.02) i do pierwszego INR ponad 4 (P = 0,003). Natomiast genotyp CYP2C9 nie był istotnym predyktorem czasu do pierwszego INR w zakresie terapeutycznym (P = 0,57), ale był znaczącym predyktorem czasu do pierwszego INR powyżej 4 (P = 0,03). Czytaj dalej Genetyczne determinanty odpowiedzi na warfarynę podczas wstępnego leczenia przeciwzakrzepowego

Zespół Parkinsona u użytkowników Methcathinone i rola manganu ad 7

Ta pozajelitowa droga podawania manganu, w postaci silnie utleniającego środka nadmanganianu, różni się od poprzednio opisanej inhalacyjnej drogi narażenia na pył lub dymy manganu, głównie jako tlenki manganu. 28, 37 Po podaniu pacjentom zgłaszano działanie toksyczne u pacjenta dożylnego manganu podczas całkowitego żywienia pozajelitowego, z zespołem pozapiramidowym i podobnymi nieprawidłowościami MRI.38 Nie wiadomo, w jakim stopniu silna zdolność utleniania nadmanganianu przyczyniła się do uszkodzenia neuronów leżącego u podstaw stereotypowego zespołu klinicznego u tych użytkowników metacinonu. Możliwe, że działanie metadinonu w połączeniu z amfetaminą, w szczególności jego pobudzanie końcówkami dopaminergicznymi, 39 mogło wzmocnić toksyczny wpływ manganu na zwoje podstawy. Nie ma przekonującej, alternatywnej diagnozy toksyczności manganu, aby wyjaśnić to zaburzenie ruchu. Zaburzenie to nie ma objawów klinicznych idiopatycznej choroby Parkinsona ani osiowej sztywności lub przewrotu spojrzenia na postępujące porażenie nadjądrowe (zespół Steele-Richardsona-Olszewskiego). Czytaj dalej Zespół Parkinsona u użytkowników Methcathinone i rola manganu ad 7

Zespół Parkinsona u użytkowników Methcathinone i rola manganu ad 6

Byliśmy w stanie zbadać skany MRI od czterech byłych użytkowników, które uzyskano, podczas gdy pacjenci nadal aktywnie stosowali metakineinon; u wszystkich czterech pacjentów pierwotna hiperintensja pallidus wyblakła lub z czasem zniknęła (ryc. 2). Terapia
Podawanie lewodopy u trzech pacjentów nie powodowało zauważalnych lub objawowych zmian w zaburzeniu ruchowym. U jednego pacjenta, u którego wystąpiły objawy 2 miesiące wcześniej, terapia chelatująca z trzema podawaniami pozajelitowego kwasu dietylenotriaminopentaoctowego wapnia w okresie 6 dni spowodowała zmniejszenie o 28% poziomu manganu we krwi bez żadnych zmian w zaburzeniu ruchowym.
Dyskusja
Charakterystyczne zaburzenie ruchów pozapiramidowych zaobserwowane u 23 łotewskich dożylnych użytkowników metakatynonu było typowe dla zatrucia manganem. Czytaj dalej Zespół Parkinsona u użytkowników Methcathinone i rola manganu ad 6

Genetyczne determinanty odpowiedzi na warfarynę podczas wstępnego leczenia przeciwzakrzepowego ad 5

CYP2C9 * 5 nie stwierdzono u żadnego z pacjentów. Do analizy genotypy CYP2C9 były brane pod uwagę w trzech grupach: CYP2C9 * / * (typ dziki), CYP2C9 * / * 2 i CYP2C9 * / * 3 (heterozygoty) i CYP2C9 * 2 / * 2, CYP2C9 * 3 / * 3 i CYP2C9 * 2 / * 3 (homozygot i heterozygoty złożone). Częstość występowania genotypów CYP2C9 różniła się istotnie pomiędzy grupami rasowymi lub etnicznymi (P = 0,005) (Tabela 2). Nie stwierdzono odchyleń od spodziewanych proporcji genotypów w populacji przewidywanej przez równowagę Hardy ego-Weinberga dla polimorfizmów w VKORC1, CYP2C9 * 2 i CYP2C9 * 3. Czas do pierwszego INR w zakresie terapeutycznym i pierwszy INR powyżej 4
Ryc. Czytaj dalej Genetyczne determinanty odpowiedzi na warfarynę podczas wstępnego leczenia przeciwzakrzepowego ad 5