Hipotermia terapeutyczna po wewnątrzszpitalnym zatrzymaniu krążenia u dzieci ad

Dwa retrospektywne badania obejmujące kohorty dzieci z wewnątrzszpitalnym lub pozaszpitalnym zatrzymaniem krążenia wykazały, że hipotermia terapeutyczna nie była związana z lepszymi wynikami. Zatrzymanie akcji serca u dzieci i młodzieży w warunkach szpitalnych można odróżnić od tych w warunkach pozaszpitalnych na podstawie wielu czynników, w tym przedwczesnych stanów, początkowego rytmu serca u pacjentów, przyczyny zatrzymania krążenia. , czasy reakcji i umiejętności resuscytacji osób udzielających pierwszej pomocy oraz przyczyny zgonu u osób nie będących w stanie zdrowia 8. Tak więc pacjenci z wewnątrzszpitalnymi zatrzymaniami krążenia stanowią odrębną patofizjologicznie populację od osób z nagłym zatrzymaniem krążenia i potencjalną skuteczność. interwencji takiej jak hipotermia terapeutyczna może różnić się w dwóch populacjach. Czytaj dalej Hipotermia terapeutyczna po wewnątrzszpitalnym zatrzymaniu krążenia u dzieci ad

Hipotermia terapeutyczna po wewnątrzszpitalnym zatrzymaniu krążenia u dzieci

Ukierunkowane zarządzanie temperaturą jest zalecane dla osób dorosłych w stanie śpiączki i dzieci po pozaszpitalnym zatrzymaniu krążenia; jednak dane dotyczące zarządzania temperaturą po wewnątrzszpitalnym zatrzymaniu krążenia są ograniczone. Metody
W badaniu przeprowadzonym w 37 szpitalach dziecięcych porównywaliśmy dwie interwencje temperaturowe u dzieci, które przebyły wewnątrzszpitalne zatrzymanie krążenia. W ciągu 6 godzin od powrotu krążenia, śpiące dzieci w wieku powyżej 48 godzin i młodsze niż 18 lat losowo przydzielono do hipotermii terapeutycznej (docelowa temperatura, 33,0 ° C) lub normotermii terapeutycznej (docelowa temperatura, 36,8 ° C). Pierwotny wynik skuteczności, przeżycie w 12 miesięcy po zatrzymaniu krążenia z wynikiem 70 lub wyższym w Skali Zachowania Adaptacyjnego Behaviora, wydanie drugie (VABS-II, w którym wyniki mieszczą się w zakresie od 20 do 160, z wyższymi wynikami wskazującymi lepsze funkcjonowanie), był oceniany wśród pacjentów, którzy mieli wynik VABS-II co najmniej 70 przed zatrzymaniem krążenia.
Wyniki
Badanie zakończono z powodu bezskuteczności po 329 pacjentach poddanych randomizacji. Czytaj dalej Hipotermia terapeutyczna po wewnątrzszpitalnym zatrzymaniu krążenia u dzieci

Regresja glioblastoma po terapii komórkami chimerycznego receptora antygenu czesc 4

Oba produkty (ryc. S6B i S6C w dodatkowym dodatku) były fenotypowo podobne iw przeważającym stopniu CD4 + (odpowiednio 74% i 90%); ich ekspresja CD19t (64% i 81%) została wykorzystana do obliczenia dawkowania komórek T CAR. Wyniki
Profil bezpieczeństwa i zdarzeń niepożądanych
Wlewy podskórne (cykle od do 6) i wlewy dokomorowe (cykle 7 do 16) komórek T IL13BB2-CAR dostarczano w maksymalnej dawce 10 x 106 komórek CAR + T. Te napary nie były związane z żadnymi toksycznymi skutkami stopnia 3 lub wyższym (Tabela
Zdarzenia stopnia lub 2, które można przynajmniej przypisać do leczenia, obserwowano w ciągu 72 godzin po infuzji komórek T. Zdarzenia te obejmowały bóle głowy, uogólnione zmęczenie, bóle mięśni i aury węchowe. Czytaj dalej Regresja glioblastoma po terapii komórkami chimerycznego receptora antygenu czesc 4

Regresja glioblastoma po terapii komórkami chimerycznego receptora antygenu ad 8

Niemniej jednak dane te zapewniają wsparcie dla dalszych badań nad przydatnością śródkomorowego podawania komórek T CAR w leczeniu złośliwych guzów mózgu. Przypadek ten podkreśla również potencjalną rolę endogennego układu odpornościowego w odpowiedziach przeciwnowotworowych, w których pośredniczą komórki CAR. Natychmiastowy wzrost endogennych komórek odpornościowych i zapalnych cytokin po każdej infuzji śródkomorowej sugeruje rekrutację i stymulację układu odpornościowego gospodarza. To odkrycie może wyjaśnić, w jaki sposób uzyskano całkowitą odpowiedź, mimo że guz nie wyrażał równomiernie celu. Przeprowadzono korelacyjne badania mające na celu ocenę potencjalnego wpływu endogennych odpowiedzi immunologicznych po podaniu limfocytów T IL13BB.-CAR. Czytaj dalej Regresja glioblastoma po terapii komórkami chimerycznego receptora antygenu ad 8

Regresja glioblastoma po terapii komórkami chimerycznego receptora antygenu ad 5

Guzy nie były mierzalne za pomocą MRI i pozostawały niewykrywalne za pomocą PET (Figura 2B do 2E i Tabela Najwyraźniej, po dostarczeniu śródkomorowym limfocytów T IL13BB-CAR wszystkie guzy przerzutowe w kręgosłupie zostały całkowicie wyeliminowane (fig. 2D i 2E). Podczas leczenia dokomorowego (od 108 dnia do dnia 284), stopniowo zmniejszano ogólnoustrojową deksametazon (ryc. S2D w dodatkowym dodatku), a pacjent powrócił do normalnego życia i aktywności w pracy. Ta dramatyczna odpowiedź kliniczna utrzymywała się przez 7,5 miesiąca po rozpoczęciu terapii CAR-T-komórkami i żaden z tych początkowych guzów (guzy od do 7 i guzy kręgosłupa) nie powrócił. Czytaj dalej Regresja glioblastoma po terapii komórkami chimerycznego receptora antygenu ad 5

Nadekspresja cytokiny BAFF i ryzyka autoimmunologicznego ad 8

Dane te wskazują, że BAFF-var zwiększa rozpuszczalne poziomy BAFF przez faworyzowanie wytwarzania krótszego transkryptu, który jest mniej hamowany przez miR-15a. Jednakże, wyższa aktywność lucyferazy od krótkich reporterów niż od długich reporterów – albo podstawowa albo kotransfekowana za pomocą miR-15a po zmutowaniu miejsc wiążących miR-15a – sugeruje, że miR-15a nie wyjaśnia w pełni efektów zmiennych var BAFF i innych miRNA lub innych cząsteczek miRNA. Białka wiążące RNA mogą również wpływać na rozpuszczalne poziomy BAFF. Dowód pozytywnego wyboru na BAFF-var
Następnie ocenialiśmy, czy wysoka częstość występowania BAFF-var w odizolowanej populacji Sardynii (ryc. S8A w dodatkowym dodatku) jest zgodna z wpływem losowego dryfu genetycznego działającego w całym genomie lub czy jest bardziej prawdopodobne, że wynik selekcji wyraźnie faworyzuje BAFF-var na Sardynii (pozytywna selekcja). Czytaj dalej Nadekspresja cytokiny BAFF i ryzyka autoimmunologicznego ad 8

Autoimmunologiczny zespół polendokrynologiczny typu 1 i NALP5, autoantygen przytarczyc ad 7

Po pierwsze, ponieważ niedoczynność przytarczyc jest zwykle pierwszą endokrynną manifestacją APS-1, może nastąpić spadek miana autoprzeciwciał NALP5 w czasie u pacjentów z długotrwałą chorobą.21 Drugi, różnice w strukturze trzeciorzędowej między natywnym NALP5 i rekombinowanym 35S oznaczony NALP5 zastosowany w teście mógł wpłynąć na wiązanie autoprzeciwciał, prowadząc do suboptymalnej czułości testu autoprzeciwciał. Chociaż nasze wyniki sugerują, że NALP5 jest głównym autoantygenem przytarczyc u pacjentów z APS-1, nie można wykluczyć istnienia innych autoantygenów. Autoimmunologiczną chorobę jajników rozpoznaje się u ponad połowy kobiet z APS-1, u których występuje przedwczesna niewydolność jajników lub opóźnione dojrzewanie.2 Ponieważ NALP5 ulega ekspresji w jajnikach, może również działać jako autoantygen jajnika lub jajnikowe źródło autoantygenu kobiety, które są ważne dla rozwoju niedoczynności przytarczyc. Zaobserwowaliśmy korelację pomiędzy obecnością autoprzeciwciał specyficznych dla NALP5 a autoimmunologiczną niewydolnością jajników (Tabela 1), potwierdzając taki wniosek. Jednak wszyscy pacjenci z autoprzeciwciałami NALP5 i hipogonadyzmem wykazywali również niedoczynność przytarczyc, co pokazuje, że autoprzeciwciała specyficzne wobec NALP5 nie są swoistymi ani niezależnymi markerami hipogonadyzmu. Czytaj dalej Autoimmunologiczny zespół polendokrynologiczny typu 1 i NALP5, autoantygen przytarczyc ad 7

Autoimmunologiczny zespół polendokrynologiczny typu 1 i NALP5, autoantygen przytarczyc ad 6

Pierwotne przeciwciała opracowano z użyciem drugorzędowego przeciwciała znakowanego izotiocyjanianem fluoresceiny (zielone); zastosowano również barwnik jądrowy zawierający 4., 6-diamidino-2-fenyloindol (niebieski). Paski skali to 50 .m. Figura 4. Figura 4. Wyniki badań absorpcji w celu potwierdzenia specyficzności autoprzeciwciał dla NACHT-bogate w powtarzalne białko (NALP) 5 u pacjentów z autoimmunologicznym zespołem polendokrynnym typu (APS-1). Czytaj dalej Autoimmunologiczny zespół polendokrynologiczny typu 1 i NALP5, autoantygen przytarczyc ad 6

Autoimmunologiczny zespół polendokrynologiczny typu 1 i NALP5, autoantygen przytarczyc ad 5

Te autoprzeciwciała były wysoce swoiste dla niedoczynności przytarczyc związanych z APS-1, ponieważ nie wykryto reaktywności u pacjentów z APS-1, ale bez niedoczynności przytarczyc, u pacjentów z izolowaną niedoczynnością przytarczyc, u pacjentów z innymi autoimmunologicznymi endokrynopatiami lub u zdrowych osób z grupy kontrolnej (Tabela i Figura 1A). Aby potwierdzić swoistość autoprzeciwciał specyficznych wobec NALP5 w próbkach surowicy od pacjentów, przeprowadzono sekwencyjne immunoprecypitację z ludzkim NALP5 znakowanym 35S. Wykorzystano próbki surowicy od pacjentów z autoprzeciwciałami APS-1 i NALP5, które wykryto w teście radioimmunologicznym i immunobarwieniu tkanki przytarczycznej (patrz poniżej), próbki od pacjentów bez autoprzeciwciał NALP5 i próbki od zdrowych osób kontrolnych. Drugą immunoprecypitację przeprowadzono za pomocą króliczej surowicy odpornościowej przeciwko NALP5. Znakowane izotopem 35S rekombinowane białko NALP5 było zubożone tylko w próbki surowicy od pacjentów z APS-1 i niedoczynnością przytarczyc, wykazując swoistość autoprzeciwciał pacjentów wobec NALP5 (Figura 1B, ścieżki 3 do 5 w porównaniu z ścieżkami 6 do 8). Czytaj dalej Autoimmunologiczny zespół polendokrynologiczny typu 1 i NALP5, autoantygen przytarczyc ad 5

Genetyczne determinanty odpowiedzi na warfarynę podczas wstępnego leczenia przeciwzakrzepowego ad 5

CYP2C9 * 5 nie stwierdzono u żadnego z pacjentów. Do analizy genotypy CYP2C9 były brane pod uwagę w trzech grupach: CYP2C9 * / * (typ dziki), CYP2C9 * / * 2 i CYP2C9 * / * 3 (heterozygoty) i CYP2C9 * 2 / * 2, CYP2C9 * 3 / * 3 i CYP2C9 * 2 / * 3 (homozygot i heterozygoty złożone). Częstość występowania genotypów CYP2C9 różniła się istotnie pomiędzy grupami rasowymi lub etnicznymi (P = 0,005) (Tabela 2). Nie stwierdzono odchyleń od spodziewanych proporcji genotypów w populacji przewidywanej przez równowagę Hardy ego-Weinberga dla polimorfizmów w VKORC1, CYP2C9 * 2 i CYP2C9 * 3. Czas do pierwszego INR w zakresie terapeutycznym i pierwszy INR powyżej 4
Ryc. Czytaj dalej Genetyczne determinanty odpowiedzi na warfarynę podczas wstępnego leczenia przeciwzakrzepowego ad 5