Zapobieganie ropniom pluc

Zapobieganie ropniom płuc polega na tych samych zasadach, co i zapobieganie zapaleniu płuc. Wymaga ono nadto usilnego odżywiania u osób niedożywionych oraz energicznego leczenia chorób narządu oddechowego. Leczenie chorego z ropniem płuc umieszcza się w przestronnym pokoju z dostępem dużej ilości świeżego powietrza i odżywia się usilnie, unikając pokarmów trudno strawnych ze względu na gorączkę. Niektórzy gorąco polecają dietę suchą. W ostrym okresie ropnia płuc, a także podczas zaostrzeń najlepszą metodą leczniczą jest leczenie penicyliną. Czytaj dalej Zapobieganie ropniom pluc

Zgorzel dolnego plata bywa przewaznie wtórna

Zgorzel dolnego płata bywa przeważnie wtórna. Najczęściej jest ona powikłaniem lub zejściem innych chorób płuc, przeważnie przewlekłych, np. rozszerzenia oskrzeli z zapaleniem płuc śródmiąższowym, rzadziej chorób ostrych (krupowego zapalenia płuc, rzadziej zapalenia odoskrzelowego), wskutek dodatkowego zakażenia beztlenowcami poprzednio chorobowo zmienionych części płuc. Tę postać zgorzeli płuc spostrzega się nadto u osób bardzo wyniszczonych (u chorych nieprzytomnych wskutek aspiracji materiału zawierającego beztlenowce. Dołączenie się zgorzeli płuc objawia się skokiem gorączki i pojawieniem się cuchnącej plwociny. Czytaj dalej Zgorzel dolnego plata bywa przewaznie wtórna

Rozpoznanie róznicowe

Rozpoznanie różnicowe. Zgorzel płuc różnicuje się z innymi chorobami przebiegającymi z cuchnącą plwociną. Od zapalenia gnilnego oskrzeli różni się zgorzel płuc tym, że plwocina zawiera strzępy tkanki płucnej i bywa wykrztuszana „pełnymi ustami oraz że badanie płuc stwierdza, chociaż niestale, objawy jam. Z rozszerzeniem oskrzeli różnicuje się zgorzel płuc wtedy, gdy zawartość ropna w rozszerzonym miejscu oskrzela ulega gnilnemu rozkładowi wskutek zawleczenia doń beztlenowców. W przeciwieństwie do zgorzeli płuc plwocina w tych przypadkach nie zawiera strzępów tkanki płucnej. Czytaj dalej Rozpoznanie róznicowe

Przyczyny i wywód chorobowy

Przyczyny i wywód chorobowy. Pylica narządu oddechowego należy do chorób zawodowych. I tak pylica węglowa zdarza się najczęściej u palaczy, węglarzy, tragarzy węgla, zwłaszcza zaś u górników pracujących w kopalniach węgla. Pylicę żelazną spotyka się u polerowników szkła pracujących w fabrykach zwierciadeł z tlenkiem żelazowym, u farbiarzy papieru, u szlifierzy i tokarzy żelaza, kamieniarską przede wszystkim u kamieniarzy, nadto u murarzy, u robotników narażonych na ciągłe wdychanie pyłu piaskowcowego, kwarcowego, glinkowatego itd. Pylicę krzemową nabywa się przez wieloletnie wdychanie dwutlenku krzemu. Czytaj dalej Przyczyny i wywód chorobowy

Niezaleznie od zbierania sie w guzki komórki pylochlonne, zatrzymujac sie i gromadzac sie w utkaniu limfatycznym

Niezależnie od zbierania się w guzki komórki pyłochłonne, zatrzymując się i gromadząc się w utkaniu limfatycznym, zwłaszcza w otoczeniu naczyń krwionośnych, zaczopowują drogi limfatyczne i wiodą do rozrostu w takich miejscach tkanki łącznej z następowym zaciśnięciem naczyń krwionośnych. Dochodząc drogami limfatycznymi do opłucnej pył krzemowy wywołuje prócz tworzenia guzków podopłucnych, jej zapalenie z następowym powstaniem zrostów opłucnych, niemal stale dających się stwierdzić w krzemicy płuc. Opisanym zmianom w późniejszym okresie towarzyszą rozszerzenia oskrzeli i rozedma płuc z nieżytem oskrzelowym. W pylicach innego rodzaju, nie skojarzonych z krzemicą, stwierdza się ze stanowiska anatomiczno-patologicznego, prócz złogów pyłu, jako zmiany pierwotne, przewlekłe nieżyty dróg oddechowych z następową rozedmą rozszerzeniami oskrzeli, natomiast zwłóknień w płucach ani w gruczołach nie ma. W pylicy żelaznej płuco jest zabar wione czerwono od tlenku żelazowego albo czarno od tlenku żelazawo-żelazowego lub od fosforanu żelaza, w pylicy węglowej oraz w krzemicy – czarno. Czytaj dalej Niezaleznie od zbierania sie w guzki komórki pylochlonne, zatrzymujac sie i gromadzac sie w utkaniu limfatycznym

Ostre postacie promienicy narzadu oddechowego

Ostre postacie promienicy narządu oddechowego różnicuje się z ostrym okresem wysiękowego zapalenia opłucnej, krupowym zapaleniem płuc, a przy braku objawów miejscowych i gorączce o torze ciągłym z durem i z ostrą gruźlicą płuc. W różnicowaniu należy uwzględnić wielką rzadkość ostrych postaci promienicy narządu oddechowego. Ustąpienie gorączki w dalszym przebiegu choroby, częste w promienicy płuc, oraz brak znaczniejszej duszności wyłączają ostrą gruźlicę płuc. Dur wyłącza się po kilkodniowym spostrzeganiu i po badaniach pomocniczych. W zapaleniu promieniczym opłucne) nieraz już we wczesnym okresie w ropnym wysięku można stwierdzić promieniowce. Czytaj dalej Ostre postacie promienicy narzadu oddechowego

Dobre wyniki w leczeniu promienicy narzadu oddechowego

Dobre wyniki w leczeniu promienicy narządu oddechowego uzyskuje się poza tym skojarzonym leczeniem penicylinowo – sulfonamidowym. Penicylinę wstrzykuje się domięśniowo w dawce dobowej 500.000 jednostek, w okresie zaś zaatakowania przez promieniowce ściany klatki piersiowej prócz tego nastrzykuje się nią chore tkanki. Równocześnie z leczeniem penicyliną podaje się doustnie sulfonamidy, np. cibazolliazy lub elkozynę do 4-6 g na dobę lub przetwory jodu. Donoszą również o przypadkach wyleczenia lub wstrzymania sprawy promieniczej streptomycyną. Czytaj dalej Dobre wyniki w leczeniu promienicy narzadu oddechowego

Autoimmunologiczny zespół polendokrynologiczny typu 1 i NALP5, autoantygen przytarczyc ad 5

Te autoprzeciwciała były wysoce swoiste dla niedoczynności przytarczyc związanych z APS-1, ponieważ nie wykryto reaktywności u pacjentów z APS-1, ale bez niedoczynności przytarczyc, u pacjentów z izolowaną niedoczynnością przytarczyc, u pacjentów z innymi autoimmunologicznymi endokrynopatiami lub u zdrowych osób z grupy kontrolnej (Tabela i Figura 1A). Aby potwierdzić swoistość autoprzeciwciał specyficznych wobec NALP5 w próbkach surowicy od pacjentów, przeprowadzono sekwencyjne immunoprecypitację z ludzkim NALP5 znakowanym 35S. Wykorzystano próbki surowicy od pacjentów z autoprzeciwciałami APS-1 i NALP5, które wykryto w teście radioimmunologicznym i immunobarwieniu tkanki przytarczycznej (patrz poniżej), próbki od pacjentów bez autoprzeciwciał NALP5 i próbki od zdrowych osób kontrolnych. Drugą immunoprecypitację przeprowadzono za pomocą króliczej surowicy odpornościowej przeciwko NALP5. Znakowane izotopem 35S rekombinowane białko NALP5 było zubożone tylko w próbki surowicy od pacjentów z APS-1 i niedoczynnością przytarczyc, wykazując swoistość autoprzeciwciał pacjentów wobec NALP5 (Figura 1B, ścieżki 3 do 5 w porównaniu z ścieżkami 6 do 8). Czytaj dalej Autoimmunologiczny zespół polendokrynologiczny typu 1 i NALP5, autoantygen przytarczyc ad 5

Genetyczne determinanty odpowiedzi na warfarynę podczas wstępnego leczenia przeciwzakrzepowego ad

Pierwsze miesiące leczenia przeciwzakrzepowego są szczególnie problematyczne, ponieważ bezpieczna i skuteczna dawka dla indywidualnego pacjenta nie jest znana i jest określana empirycznie. W związku z tym ryzyko nadmiernej antykoagulacji, z możliwością wystąpienia powikłań krwotocznych, jest w tym czasie większe niż w późniejszym okresie. W związku z tym genotypowanie w celu zindywidualizowania dawki warfaryny najprawdopodobniej będzie miało największy wpływ podczas inicjacji leczenie. Dlatego oceniliśmy wpływ wariantów alleli CYP2C9 i VKORC1 w kohorcie pacjentów, którzy zostali złożeni prospektywnie w celu oceny wkładu genetycznego we wczesną fazę antykoagulacji. Metody
Projekt badania i kwalifikowalność
Badanie przeprowadzono w trzech klinikach przeciwzakrzepowych powiązanych z Vanderbilt University Medical Center: kliniki aptek, kardiologii, artretyzmu i stawów. Czytaj dalej Genetyczne determinanty odpowiedzi na warfarynę podczas wstępnego leczenia przeciwzakrzepowego ad

Zbiorcze skojarzenie pięciu wariantów genetycznych z rakiem prostaty

Polimorfizmy pojedynczego nukleotydu (SNP) w pięciu regionach chromosomalnych – trzy w 8q24 i po jednym w 17q12 i 17q24.3 – były związane z rakiem prostaty. Każdy SNP ma tylko umiarkowane powiązanie, ale gdy SNP są połączone, powiązanie może być silniejsze. Metody
Oceniliśmy 16 SNP z pięciu regionów chromosomowych w populacji szwedzkiej (2893 pacjentów z rakiem prostaty i 1781 osób kontrolnych) i oceniano indywidualne i skojarzone powiązanie SNP z rakiem prostaty.
Wyniki
Wiele SNP w każdym z pięciu regionów było związanych z rakiem prostaty w pojedynczej analizie SNP. Gdy wybrano najbardziej znaczący SNP z każdego z pięciu regionów i włączono do analizy wielu zmiennych, każdy SNP pozostał istotny po dostosowaniu do innych SNP i historii rodziny. Czytaj dalej Zbiorcze skojarzenie pięciu wariantów genetycznych z rakiem prostaty