Zespół Parkinsona u użytkowników Methcathinone i rola manganu cd

Obrazy zostały zinterpretowane przez pojedynczego radiologa, który był świadomy zespołu klinicznego, ale nie był poinformowany o tym, czy obrazy pochodzą od aktywnych lub byłych użytkowników metacytinonu. Sygnały ważone T1 w obrębie gałki bladej, istoty czarnej i śródmózgowia istoty białej oraz przedniego śródmózgowia były klasyfikowane jako normalne lub łagodnie (intensywność sygnału równoważna intensywności sygnału z wewnętrznej kapsułki), umiarkowanie lub poważnie (sygnał równoważny do tłuszczu) nieprawidłowy . Próbki krwi zebrano w heparynie litowej i natychmiast zamrożono w -18 ° C do czasu analizy. Krew pełną rozkładano w zamkniętym układzie za pomocą aparatu mikrofalowego (MARS 5, CEM), z 2 ml krwi dodawanej do 4 ml 65% (obj./obj.) Kwasu azotowego (Merck) i 2 ml 30% (obj. / vol) nadtlenek wodoru (Merck). Czytaj dalej Zespół Parkinsona u użytkowników Methcathinone i rola manganu cd

Zespół Parkinsona u użytkowników Methcathinone i rola manganu ad

Wśród osób z syndromem, które były zakażone wirusem HIV, mniej niż połowa przeszła na AIDS, chociaż zaburzenia ruchowe związane z zakażeniem HIV są zwykle obserwowane u pacjentów z AIDS. Co więcej, zaburzenie ruchowe, które obserwowaliśmy, było wyjątkowo stereotypowe iw przeciwieństwie do idiopatycznej choroby Parkinsona, 14 i było związane z charakterystyczną hiperintensywnością sygnału ważonego przez T1 rezonansu magnetycznego (MRI) w globusie pallidus. Biorąc pod uwagę te charakterystyczne cechy kliniczne i obrazowe oraz wiedząc, że nadmanganian potasu został wykorzystany do nielegalnego wytwarzania metakinonu, zbadaliśmy, czy stan neurologiczny tych pacjentów był spowodowany toksycznym działaniem manganu.14,15 Metody
Wybór pacjentów
W latach 2003-2006 zidentyfikowaliśmy 23 pacjentów (20 mężczyzn i 3 kobiety) z niezwykłym, stereotypowym zaburzeniem chodu i mowy. Pierwsze 15 zostało zidentyfikowane w łotewskim krajowym ośrodku chorób zakaźnych z powodu charakterystycznego zaburzenia ruchowego związanego ze znanym zakażeniem wirusem HIV. Po wstępnym rozpoznaniu tego zespołu neurologicznego zidentyfikowano pięciu innych pacjentów, którzy byli HIV-dodatnie, a także trzech, którzy byli HIV-ujemni; dwóch z tych ostatnich zostało zidentyfikowanych przez neurologów ogólnych, a trzeci został wprowadzony przez jego przyjaciela, innego nielegalnego narkotykowego użytkownika z pierwotnej kohorty. Czytaj dalej Zespół Parkinsona u użytkowników Methcathinone i rola manganu ad

Zespół Parkinsona u użytkowników Methcathinone i rola manganu

Charakterystyczny zespół pozapiramidowy zaobserwowano w przypadku dożylnych użytkowników metakatynonu (efedronu) w Europie Wschodniej i Rosji. Metody
Przebadaliśmy 23 osoby dorosłe na Łotwie, które miały objawy pozapiramidowe, i które wstrzyknęły metatinonid przez średnią (. SD) 6,7 . 5,1 roku. Metatinonu wytwarzano w warunkach domowych przez utlenianie nadmanganianem potasu efedryny lub pseudoefedryny. Czytaj dalej Zespół Parkinsona u użytkowników Methcathinone i rola manganu

Autoimmunologiczny zespół polendokrynologiczny typu 1 i NALP5, autoantygen przytarczyc ad 7

Po pierwsze, ponieważ niedoczynność przytarczyc jest zwykle pierwszą endokrynną manifestacją APS-1, może nastąpić spadek miana autoprzeciwciał NALP5 w czasie u pacjentów z długotrwałą chorobą.21 Drugi, różnice w strukturze trzeciorzędowej między natywnym NALP5 i rekombinowanym 35S oznaczony NALP5 zastosowany w teście mógł wpłynąć na wiązanie autoprzeciwciał, prowadząc do suboptymalnej czułości testu autoprzeciwciał. Chociaż nasze wyniki sugerują, że NALP5 jest głównym autoantygenem przytarczyc u pacjentów z APS-1, nie można wykluczyć istnienia innych autoantygenów. Autoimmunologiczną chorobę jajników rozpoznaje się u ponad połowy kobiet z APS-1, u których występuje przedwczesna niewydolność jajników lub opóźnione dojrzewanie.2 Ponieważ NALP5 ulega ekspresji w jajnikach, może również działać jako autoantygen jajnika lub jajnikowe źródło autoantygenu kobiety, które są ważne dla rozwoju niedoczynności przytarczyc. Zaobserwowaliśmy korelację pomiędzy obecnością autoprzeciwciał specyficznych dla NALP5 a autoimmunologiczną niewydolnością jajników (Tabela 1), potwierdzając taki wniosek. Jednak wszyscy pacjenci z autoprzeciwciałami NALP5 i hipogonadyzmem wykazywali również niedoczynność przytarczyc, co pokazuje, że autoprzeciwciała specyficzne wobec NALP5 nie są swoistymi ani niezależnymi markerami hipogonadyzmu. Czytaj dalej Autoimmunologiczny zespół polendokrynologiczny typu 1 i NALP5, autoantygen przytarczyc ad 7