Zespół Parkinsona u użytkowników Methcathinone i rola manganu ad 7

Ta pozajelitowa droga podawania manganu, w postaci silnie utleniającego środka nadmanganianu, różni się od poprzednio opisanej inhalacyjnej drogi narażenia na pył lub dymy manganu, głównie jako tlenki manganu. 28, 37 Po podaniu pacjentom zgłaszano działanie toksyczne u pacjenta dożylnego manganu podczas całkowitego żywienia pozajelitowego, z zespołem pozapiramidowym i podobnymi nieprawidłowościami MRI.38 Nie wiadomo, w jakim stopniu silna zdolność utleniania nadmanganianu przyczyniła się do uszkodzenia neuronów leżącego u podstaw stereotypowego zespołu klinicznego u tych użytkowników metacinonu. Możliwe, że działanie metadinonu w połączeniu z amfetaminą, w szczególności jego pobudzanie końcówkami dopaminergicznymi, 39 mogło wzmocnić toksyczny wpływ manganu na zwoje podstawy. Nie ma przekonującej, alternatywnej diagnozy toksyczności manganu, aby wyjaśnić to zaburzenie ruchu. Zaburzenie to nie ma objawów klinicznych idiopatycznej choroby Parkinsona ani osiowej sztywności lub przewrotu spojrzenia na postępujące porażenie nadjądrowe (zespół Steele-Richardsona-Olszewskiego). Czytaj dalej Zespół Parkinsona u użytkowników Methcathinone i rola manganu ad 7

Zespół Parkinsona u użytkowników Methcathinone i rola manganu ad 6

Byliśmy w stanie zbadać skany MRI od czterech byłych użytkowników, które uzyskano, podczas gdy pacjenci nadal aktywnie stosowali metakineinon; u wszystkich czterech pacjentów pierwotna hiperintensja pallidus wyblakła lub z czasem zniknęła (ryc. 2). Terapia
Podawanie lewodopy u trzech pacjentów nie powodowało zauważalnych lub objawowych zmian w zaburzeniu ruchowym. U jednego pacjenta, u którego wystąpiły objawy 2 miesiące wcześniej, terapia chelatująca z trzema podawaniami pozajelitowego kwasu dietylenotriaminopentaoctowego wapnia w okresie 6 dni spowodowała zmniejszenie o 28% poziomu manganu we krwi bez żadnych zmian w zaburzeniu ruchowym.
Dyskusja
Charakterystyczne zaburzenie ruchów pozapiramidowych zaobserwowane u 23 łotewskich dożylnych użytkowników metakatynonu było typowe dla zatrucia manganem. Czytaj dalej Zespół Parkinsona u użytkowników Methcathinone i rola manganu ad 6

Zespół Parkinsona u użytkowników Methcathinone i rola manganu ad 5

Fosfatazę alkaliczną w surowicy mierzono u 22 pacjentów i stwierdzono jej nieznaczny wzrost w 2 (mniej niż jeden raz od górnej granicy normy), albumina w surowicy (mierzona u 22 pacjentów) była na poziomie granicznym niska w 2 (ponad 70% dolnej granicy normy). ) i poziomy protrombiny (mierzone u 16 pacjentów) oraz wyniki ultrasonografii w wątrobie (uzyskane u 11 pacjentów) były prawidłowe. Żaden pacjent nie chorował na żółtaczkę ani nie został oceniony klinicznie, że ma nadciśnienie wrotne. Dwóch pacjentów poddano biopsji wątrobowej, która wykazała przewlekłe aktywne zapalenie wątroby, ale nie zmiany marskości. Poziomy manganu i miedzi
Poziomy manganu w pełnej krwi były podwyższone powyżej normalnego zakresu u 9 z 10 pacjentów, którzy stwierdzili aktywne stosowanie metatinonu (średnia, 831 nmoli na litr, zakres od 201 do 2102) (tabela 1). Czytaj dalej Zespół Parkinsona u użytkowników Methcathinone i rola manganu ad 5

Zespół Parkinsona u użytkowników Methcathinone i rola manganu czesc 4

Dwudziestu jeden pacjentów (91%) trzymało ręce lekko uprowadzone z boków podczas chodzenia, z redukcją lub utratą wahania ramienia. Dziewiętnastu pacjentów (83%) miało tendencję do chodzenia po kulach stóp, kiedy chodzili naprzód, najwyraźniej padając w przód, a czasem z lekkim dystonicznym odwróceniem kostki wolnej nogi podczas kroku. Podczas próby skrętu 21 pacjentów (91%) często wykonywało korek w bok, aby zachować równowagę. Dziewiętnastu pacjentów (83%) usiadło z pozycji stojącej, celowo kładąc się przed siedzeniem i delikatnie zginając kolana, aż upadli do tyłu. Najcięższa anomalia chodu była widoczna, gdy chodzili do tyłu, co spowodowało upadek u 19 pacjentów (83%). Czytaj dalej Zespół Parkinsona u użytkowników Methcathinone i rola manganu czesc 4

Zespół Parkinsona u użytkowników Methcathinone i rola manganu cd

Obrazy zostały zinterpretowane przez pojedynczego radiologa, który był świadomy zespołu klinicznego, ale nie był poinformowany o tym, czy obrazy pochodzą od aktywnych lub byłych użytkowników metacytinonu. Sygnały ważone T1 w obrębie gałki bladej, istoty czarnej i śródmózgowia istoty białej oraz przedniego śródmózgowia były klasyfikowane jako normalne lub łagodnie (intensywność sygnału równoważna intensywności sygnału z wewnętrznej kapsułki), umiarkowanie lub poważnie (sygnał równoważny do tłuszczu) nieprawidłowy . Próbki krwi zebrano w heparynie litowej i natychmiast zamrożono w -18 ° C do czasu analizy. Krew pełną rozkładano w zamkniętym układzie za pomocą aparatu mikrofalowego (MARS 5, CEM), z 2 ml krwi dodawanej do 4 ml 65% (obj./obj.) Kwasu azotowego (Merck) i 2 ml 30% (obj. / vol) nadtlenek wodoru (Merck). Czytaj dalej Zespół Parkinsona u użytkowników Methcathinone i rola manganu cd

Zespół Parkinsona u użytkowników Methcathinone i rola manganu ad

Wśród osób z syndromem, które były zakażone wirusem HIV, mniej niż połowa przeszła na AIDS, chociaż zaburzenia ruchowe związane z zakażeniem HIV są zwykle obserwowane u pacjentów z AIDS. Co więcej, zaburzenie ruchowe, które obserwowaliśmy, było wyjątkowo stereotypowe iw przeciwieństwie do idiopatycznej choroby Parkinsona, 14 i było związane z charakterystyczną hiperintensywnością sygnału ważonego przez T1 rezonansu magnetycznego (MRI) w globusie pallidus. Biorąc pod uwagę te charakterystyczne cechy kliniczne i obrazowe oraz wiedząc, że nadmanganian potasu został wykorzystany do nielegalnego wytwarzania metakinonu, zbadaliśmy, czy stan neurologiczny tych pacjentów był spowodowany toksycznym działaniem manganu.14,15 Metody
Wybór pacjentów
W latach 2003-2006 zidentyfikowaliśmy 23 pacjentów (20 mężczyzn i 3 kobiety) z niezwykłym, stereotypowym zaburzeniem chodu i mowy. Pierwsze 15 zostało zidentyfikowane w łotewskim krajowym ośrodku chorób zakaźnych z powodu charakterystycznego zaburzenia ruchowego związanego ze znanym zakażeniem wirusem HIV. Po wstępnym rozpoznaniu tego zespołu neurologicznego zidentyfikowano pięciu innych pacjentów, którzy byli HIV-dodatnie, a także trzech, którzy byli HIV-ujemni; dwóch z tych ostatnich zostało zidentyfikowanych przez neurologów ogólnych, a trzeci został wprowadzony przez jego przyjaciela, innego nielegalnego narkotykowego użytkownika z pierwotnej kohorty. Czytaj dalej Zespół Parkinsona u użytkowników Methcathinone i rola manganu ad

Zespół Parkinsona u użytkowników Methcathinone i rola manganu

Charakterystyczny zespół pozapiramidowy zaobserwowano w przypadku dożylnych użytkowników metakatynonu (efedronu) w Europie Wschodniej i Rosji. Metody
Przebadaliśmy 23 osoby dorosłe na Łotwie, które miały objawy pozapiramidowe, i które wstrzyknęły metatinonid przez średnią (. SD) 6,7 . 5,1 roku. Metatinonu wytwarzano w warunkach domowych przez utlenianie nadmanganianem potasu efedryny lub pseudoefedryny. Czytaj dalej Zespół Parkinsona u użytkowników Methcathinone i rola manganu

Autoimmunologiczny zespół polendokrynologiczny typu 1 i NALP5, autoantygen przytarczyc ad 7

Po pierwsze, ponieważ niedoczynność przytarczyc jest zwykle pierwszą endokrynną manifestacją APS-1, może nastąpić spadek miana autoprzeciwciał NALP5 w czasie u pacjentów z długotrwałą chorobą.21 Drugi, różnice w strukturze trzeciorzędowej między natywnym NALP5 i rekombinowanym 35S oznaczony NALP5 zastosowany w teście mógł wpłynąć na wiązanie autoprzeciwciał, prowadząc do suboptymalnej czułości testu autoprzeciwciał. Chociaż nasze wyniki sugerują, że NALP5 jest głównym autoantygenem przytarczyc u pacjentów z APS-1, nie można wykluczyć istnienia innych autoantygenów. Autoimmunologiczną chorobę jajników rozpoznaje się u ponad połowy kobiet z APS-1, u których występuje przedwczesna niewydolność jajników lub opóźnione dojrzewanie.2 Ponieważ NALP5 ulega ekspresji w jajnikach, może również działać jako autoantygen jajnika lub jajnikowe źródło autoantygenu kobiety, które są ważne dla rozwoju niedoczynności przytarczyc. Zaobserwowaliśmy korelację pomiędzy obecnością autoprzeciwciał specyficznych dla NALP5 a autoimmunologiczną niewydolnością jajników (Tabela 1), potwierdzając taki wniosek. Jednak wszyscy pacjenci z autoprzeciwciałami NALP5 i hipogonadyzmem wykazywali również niedoczynność przytarczyc, co pokazuje, że autoprzeciwciała specyficzne wobec NALP5 nie są swoistymi ani niezależnymi markerami hipogonadyzmu. Czytaj dalej Autoimmunologiczny zespół polendokrynologiczny typu 1 i NALP5, autoantygen przytarczyc ad 7

Autoimmunologiczny zespół polendokrynologiczny typu 1 i NALP5, autoantygen przytarczyc ad 6

Pierwotne przeciwciała opracowano z użyciem drugorzędowego przeciwciała znakowanego izotiocyjanianem fluoresceiny (zielone); zastosowano również barwnik jądrowy zawierający 4., 6-diamidino-2-fenyloindol (niebieski). Paski skali to 50 .m. Figura 4. Figura 4. Wyniki badań absorpcji w celu potwierdzenia specyficzności autoprzeciwciał dla NACHT-bogate w powtarzalne białko (NALP) 5 u pacjentów z autoimmunologicznym zespołem polendokrynnym typu (APS-1). Czytaj dalej Autoimmunologiczny zespół polendokrynologiczny typu 1 i NALP5, autoantygen przytarczyc ad 6

Autoimmunologiczny zespół polendokrynologiczny typu 1 i NALP5, autoantygen przytarczyc ad 5

Te autoprzeciwciała były wysoce swoiste dla niedoczynności przytarczyc związanych z APS-1, ponieważ nie wykryto reaktywności u pacjentów z APS-1, ale bez niedoczynności przytarczyc, u pacjentów z izolowaną niedoczynnością przytarczyc, u pacjentów z innymi autoimmunologicznymi endokrynopatiami lub u zdrowych osób z grupy kontrolnej (Tabela i Figura 1A). Aby potwierdzić swoistość autoprzeciwciał specyficznych wobec NALP5 w próbkach surowicy od pacjentów, przeprowadzono sekwencyjne immunoprecypitację z ludzkim NALP5 znakowanym 35S. Wykorzystano próbki surowicy od pacjentów z autoprzeciwciałami APS-1 i NALP5, które wykryto w teście radioimmunologicznym i immunobarwieniu tkanki przytarczycznej (patrz poniżej), próbki od pacjentów bez autoprzeciwciał NALP5 i próbki od zdrowych osób kontrolnych. Drugą immunoprecypitację przeprowadzono za pomocą króliczej surowicy odpornościowej przeciwko NALP5. Znakowane izotopem 35S rekombinowane białko NALP5 było zubożone tylko w próbki surowicy od pacjentów z APS-1 i niedoczynnością przytarczyc, wykazując swoistość autoprzeciwciał pacjentów wobec NALP5 (Figura 1B, ścieżki 3 do 5 w porównaniu z ścieżkami 6 do 8). Czytaj dalej Autoimmunologiczny zespół polendokrynologiczny typu 1 i NALP5, autoantygen przytarczyc ad 5